absence, alight!

january is almost my favourite month.

*

not writing about, but writing yourself into something.

*

this is a poem about shyness:


Schittering

Verlegen maakt iemand 
op zijn mooist, siert hem 
vanbinnen

Verstrikt in aarzelingen 
houdt hij het schichtig 
voor gezien
 
Trilt hij van twijfel of 
is het inspanning zijn 
hand niet te laten vangen 
door gebaar, zijn mond door woord?

Door afwezigheid 
schittert hij even

Dan kiest hij opnieuw zijn naam 
en stelt zich handenschuddend voor.


[J. Bernlef -- Winterwegen (1983)]

the poem about - that someone is most beautiful when shy, that this is an inner beauty. and it - shyness -- is also a form of absence, because maybe trapped so much in shy thoughts, hesitations, doubts that it is impossible to have a contact to the rest of the world. and that in a sense this absence, maybe a quiet fire, is alighting something, something else, something precious... something that is impossible to translate in any other way than naming it by some kind of strange different light in that person.